سیزده موزیک

فرانتس شوبرت

شوبرت

بیوگرافی فرانتس شوبرت نوازنده برجسته پیانو /

[quote font=”NYekan”]فرانتس شوبرت به آلمانی :  Franz Peter Schubert[/quote]

زاده ۳۱ ژانویه ۱۷۹۷ – درگذشتهٔ ۱۹ نوامبر ۱۸۲۸ ، آخرین آهنگساز اتریشیِ بزرگ و برجسته مکتب کلاسیک / رمانتیک در عمر بسیار کوتاه خود ۹ سمفونی ، ۱۴ کوارتت زهی ، ۲ تریوی پیانو و بسیاری آثار زیبای دیگر پدید آورد ، اما بدون شک آنچه نام و جایگاه او را بی‌ همتا نگاه می‌دارد لید‌های اوست ؛ ۶۰۳ لید یا ترانه در ۳۱ سال زندگی‌ اش نشانگر آن است که او هیچ‌ وقت از آواز جدا نبوده است ، هنگامی که به آثار مجلسی او نگاه می‌کنیم ، تریوهای پیانو او را بسیار موفق می‌یابیم چرا که بیش از هر فُرم دیگری به خط آواز نزدیک است ، در اغلب آثارش ، ویولن و ویولنسل خط آواز را دنبال می‌کنند و پیانو در حقیقت همراهی کننده است ، در میان تمام آهنگ‌ سازان ، شوبرت بهترین راهنما برای قسمت‌هایی که قبلاً هرگز کشف نشده بود می‌باشد ، شایان ذکر است که نت‌های سازهای بادی او بر منحصر بفرد می‌باشند .

سمفونی شماره یک

اولین سمفونی فرانتس شوبرت در پاییز سال ۱۸۱۳ تنظیم شد و بوسیله ارکستر کونویک وین اجرا گردید . محلی که شوبرت حدود ۵ سال در آنجا مطالعه داشت و این البته اولین کار ارکستر بزرگ او بود ، وی این اثر را برای سازهای زهی نرمال ( متوسط ) تنظیم کرده و سازهای بادی متشکل از یک فلوت ، دو ابوا ، یک کلارینت ، یک فاگوت ، دو ترومپت ، دو هورن و یک تیمپانی می‌باشد ، شروع و حرکت اول سمفونی در فُرم آداجیو می‌باشد .

سمفونی شماره دو

دومین سمفونی وی دقیقا یک سال بعد از سمفونی شماره یک تنظیم شد و اختلاف بین این دو سمفونی را می‌توان تأکید زیاد روی یک بخش جدید مانند ترکیب تکنیکی که در آن زمان درخور و مناسب شوبرت بود شمرد ، ارکستراسیون مشابه همان ارکستراسیون سمفونی شماره یک است ، در اجرا شاهد یک مقدمه آرام که خیلی آهسته و نرم در حرکت است می‌باشیم و در نهایت همزمان با ورود فلوت دوم ، سازهای زهی و بادی به تکرار صداهایی موزون و هماهنگ می‌پردازند .

سمفونی شماره پنج

سمفونی شماره ۵ جمع و جورترین سمفونی آهنگساز است و برای کوچکترین ارکستر (در قیاس با ارکسترهای سمفونی‌ های دیگرش ) نوشته شده است ، این ارکستر مشتمل است بر فلوت ، دو ابوا ، دو فاگوت ، دو هورن ، و سازهای زهی و در واقع ارکستری است هایدنی بدون ترومپت‌ها و طبل‌ها ، نیز بدون کلارینت‌ها که در تمام سمفونی‌های دیگر شوبرت حضور دارند ، این بازگشت به امکانات اندک قرن هجدهم ظاهراً مقارن است با تصمیم‌گیری آگاهانه شوبرت در مورد دست شستن از تقلید بتهوون در زمینه تصنیف سمفونی و برگشتن به سرچشمه کلاسیک هایدن و موتسارت .

سمفونی شماره هشت یا ناتمام ( Unfinished )

هر چند فرانتس شوبرت را به خاطر کارهای آوازی اش در اصل به عنوان یک چکامه سرا می‌شناسند اما نمی‌توان از کنار سمفونی‌های او بخصوص سمفونی شماره ۸ یا ناتمام ( Unfinished ) در بی مینور و همچنین سمفونی شماره ۹ او معروف به بزرگ (  The Great ) در دو ماژور به سادگی گذشت ، شوبرت این سمفونی را سه سال قبل از مرگش نوشت ، سمفونی شماره ۸ یا ناتمام او برای ارکستری به بزرگی ارکستر سمفونی بزرگ در دو ماژور نوشته شده است که مناسب سالن‌ های کنسرت عمومی است سازهای بادی چوبی دوبل ، جفت‌های هورن و ترومپت ، ۳ ترومبون ، تیمپانی ، به همراه سازهای زهی ، مشکل اصلی احتمالاً آنجا بود که شوبرت فکر می‌کرد اثری می‌سازد که تقریباً شنونده‌ای نخواهد داشت و به همین دلیل در پاییز ۱۸۲۲ از تکمیل اثر منصرف شد و پس از آن همدیگر سعی نکرد کاملش کند یا به اجرایش درآورد ، هنگامی که اثر را نیمه کاره رها کرد دو موومان اول را پاکنویس کرده بود اما فقط طرح مقدماتی یک اسکرتسو را ریخته بود ، از طرح‌های مقدماتی اش برای فینال اثری به جا نمانده . شوبرت شش سمفونی نخستش را نه به قصد اجرای عمومی بلکه برای گِردهمایی‌های موسیقی خصوصی خانواده و دوستان خانوادگی پدیدآورد ، با وجود این ، زبان موسیقایی شوبرت در آستانه بیست سالگی تقریبا شکل گرفته بود و نواخت‌های عدیده ملودی و هارمونی و بخصوص تغیرات جادویی تونالیته ، همه ثابت می‌کنند که سراسر آثارش صدای موسیقی او را می‌دهد . دستنوشته دو موومان کامل سمفونی شماره ۸ سالها در اختیار دو برادر به نام‌های یوزف و آنزلم هوتنبرنر از اهالی گراتس قرار داشت یکی از نشانه‌ های غیرعادی بودن سمفونی « ناتمام » این است که تِم‌های اصلی آن ، چه در اکسپوزیسیون‌ ها و چه در برگشت‌ ها ، نشانه پیانیسمو (خیلی ضعیف) دارند ، نکته جالب توجه دیگر این سمفونی شروع هشت میزانی آغازین توسط ویولنسل‌ها و کنترباسها است که در آن زمان برای شروع یک آلگروی سمفونیک بی‌سابقه بود .

سمفونی شماره نهم ( The Great )

بر دستنوشته سمفونی بزرگ در دو ماژور فرانتس شوبرت ، که در بایگانی انجمن فیلارمونیک وین نگهداری می‌شود ، تاریخ مارس ۱۸۲۸ به چشم می‌خورد . سال‌های سال از روی ظواهر امر نظر می‌دادند که این اثر یکی از آثار عدیده‌ای است که در آخرین سال زندگی شوبرت ساخته شده است ، لیکن دیگر معلوم شده که بخش اعظم این سمفونی تقریباً سه سال پیش تر از این تاریخ ، یعنی در تابستان ۱۸۲۵ تصنیف شده است و شاید مارس ۱۸۲۸ صرفاً تاریخ بازبینی جامع و نهایی سمفونی باشد ، به بیان دیگر ، این سمفونی همان سمفونی موسوم به « گموندن – گاستاین » است که شوبرت در جریان تعطیلاتی در ناحیه کوهستانی گاستاین در تابستان ۱۸۲۵ روی آن کار می‌کرد و بسیاری از شوبرت شناسان از سِر جورج گروو به بعد آن را گمشده می‌ دانستند شواهد این تاریخ گذاری مجدد را نخستین بار جان رید ، شوبرت شناس بریتانیایی در کتابی به نام « شوبرت ؛ سال‌های واپسین » که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد عرضه کرد . او آثار کاملاً قابل استنادی را تا سال ۱۸۲۸ بررسی می‌کند و به روشنی نشان می‌دهد که نیمرخ آفریده‌های شوبرت در این دوره واپسین در صورت حذف این سمفونی به مراتب واضحتر می‌نماید. سمفونی با یک مقدمه آرامِ وسیع و قدرتمندانه آغاز می‌شود، تِم آغازین که نخست با دو هورن بدون همراهی نواخته می‌شود، معنا و اهمیتی دارد که تا ورای مقدمه ادامه پیدا کرده و بسط داده می‌شود .

زندگی

دوازدهمین فرزند درمیان ۱۴ فرزند خانوادهٔ شوبرت ، فرانتس شوبرت نخستین درس‌ های پیانوی خود را از پدرش گرفت ، درحالی‌که از برادر بزرگ‌ ترش نواختن ساز آلتو را می‌ آموخت . از ۱۸۰۸ تا ۱۸۱۳ او خواننده گروه کر سلطنتی وین است و همزمان در همان‌ جا از آنتونیو سالیری درس موسیقی می‌گیرد . در همین دوره و باوجود مخالفت‌ های پدرش ، که حتی وی را از ورود به خانه و دیدار مادرِ رو به مرگش باز می‌ دارد ، شوبرت شروع به آهنگ‌ سازی می‌کند . در آغاز ، نوشتن برای پیانو را می‌آزماید ، ولی خیلی زود به نوشتن برای سایر سازها و فرم‌ها نیز مبادرت می‌ورزد ؛ ازجمله ۸ چهارنوازی ( کوارتت ) برای سازهای زهی و به‌ویژه ترانه‌های آلمانی ( لید: Lieder ) . در ۱۸۱۳ ( ۱۶ سالگی ) و درحالی‌ که بسیار زیر تأثیر آهنگ‌ سازان بزرگی چون هایدن ، موتسارت و بتهوون است ، نخستین سمفونی خود را می‌نویسد ، و اندکی بعد ، در ۱۷سالگی ، نخستین اپرا ، نخستین مس ، و به‌ویژه نخستین شاهکارِ لیدِ خود ، یعنی Gretchen am Spinnrade را می‌آفریند . در سال ۱۸۱۸ شوبرت به‌عنوان معلم سرخانه فرزندان کُنت استرهازی در مجارستان مشغول کار می‌شود . او بجز این دوره ، بیشتر زندگی خود را در وین سپری کرد و به‌ دلیل بی‌کاری و بی‌پولی ، بیشتر روزهای عمرش را در منزل دوستانش گذراند و زندگی خود را وقف آهنگ‌سازی کرد . در ۱۸۲۳، شوبرت به بیماری سیفلیس دچار شد و این برروی آثار او تأثیر گذاشت و وی هرچه بیشتر به آثار هرچه ژرف‌تر روی آورد . او در ۳۱ سالگی براثر بیماری تب تیفوئید در شب ۱۶ نوامبر ۱۸۲۸ درگذشت و او را همان‌طور که وصیت کرده بود در جوار آرامگاه بتهوون به خاک سپردند .

بالا! Created by Dream-Theme — amirsheikhi.